บทที่ 64: เยือนบ้านตระกูลเว่ยอีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงโหยวตื่นแต่เช้า อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเวลายังเช้าอยู่ ก็ไม่ได้ปลุกเซวียย่าเหยียนที่กำลังหลับสบายอยู่ในห้องนอนใหญ่ แต่กลับออกจากบ้านไปคนเดียว

หลังจากไปเอารถที่หน้าร้านบาร์บีคิวแล้ว เขาก็ส่งข้อความไปหาฉินเจียว บอกเธอว่าตื่นนอนแล้วให้ติดต่อตนเอง จากนั้นก็ขับรถไปยังบ้านของเว่ยซูหยางที่ชานเมือง

เมื่อถึงบ้านของเว่ยซูหยาง ก็เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว หลังจากเข้าประตูไปก็ทันได้เจอเว่ยซูหยางกำลังทานอาหารเช้าพอดี

หลายคนเวลาทานอาหารก็มีนิสัยของตนเอง บางคนยึดถือกฎที่ว่ากินไม่พูดนอนไม่คุย บางคนก็ชอบที่จะพูดคุยกันตอนทานอาหาร บางคนชอบที่จะดูหนังหรือละครตอนทานอาหารเพื่อกระตุ้นความอยากอาหาร ส่วนเว่ยซูหยางที่ชอบที่สุดก็คือมือหนึ่งถือหนังสือ หรือถือหนังสือพิมพ์ อีกมือหนึ่งก็ทานอาหาร ตอนนี้เขาก็สวมแว่นสายตาคู่หนึ่ง มือหนึ่งกำลังถือหนังสือพิมพ์เช้า อีกมือหนึ่งกำลังทานโจ๊กขาวกับกับข้าวเล็กๆ น้อยๆ

เมื่อเห็นว่าเป็นหลิงโหยวเข้ามา เขาวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วหรี่ตาหัวเราะ “เจ้าเด็กคนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ปากจัด นั่งลงกินข้าวสิ”

หลิงโหยวไปล้างมือแล้ว ก็ยิ้มแล้วนั่งลง “จิตใจของข้าสงบว่างเปล่ามาช้านานแล้ว ดั่งธารใสที่สงบนิ่งเช่นนี้”

หลิงโหยวใช้ประโยคหนึ่งจากบทกวี “ลำธารใส” ของหวังเหว่ย กวีสมัยราชวงศ์ถังมาหยอกล้อ

บทกวีนี้ยังมีครึ่งหลังอีกว่า “ขอจงพักอยู่บนแผ่นหิน ตกปลาไปจนกว่าจะสิ้นสุด” หลิงโหยวอยากจะยืมบทกวีนี้ไปหยอกล้อเว่ยซูหยางว่าตอนนี้ได้ละทิ้งชื่อเสียงและลาภยศแล้ว เริ่มที่จะแสวงหาความสุขกับชีวิตที่เรียบง่ายและสงบสุข

ส่วนเว่ยซูหยางกลับรับโจ๊กขาวที่แม่บ้านป้าเซี่ยตักมาให้แล้วก็ยื่นให้หลิงโหยวตอบกลับไป “ท้องว่างได้โจ๊กหนึ่งถ้วย ยามหิวได้กินก็มีรสชาติเหลือล้น”

ประโยคนี้มาจากบทกวี “ยามว่าง” ของไป๋จวีอี้สมัยราชวงศ์ถัง ใช้มันตอบโต้หลิงโหยว ความหมายก็คือ เจ้าเด็กน้อยอย่ามาหยอกล้อข้าเลย คนเราเวลาหิว กินโจ๊กขาวชามหนึ่งก็ยังรู้สึกอร่อยเหลือล้น นี่ไม่เกี่ยวกับความเรียบง่ายและสงบสุขของข้าหรอก เธอยังเด็กนัก ยังไม่รู้หรอกว่าสำหรับคนแก่รุ่นเราแล้ว โจ๊กขาวกับกับข้าวเล็กๆ น้อยๆ ชามนี้มีค่าล้ำค่าเพียงใด และก็ถือโอกาสนี้สอนบทเรียนให้หลิงโหยว บอกเขาว่าข้าวทุกคำโจ๊กทุกชามล้วนต้องคิดถึงความยากลำบากในการได้มา

หลิงโหยวได้ฟังก็เกาหัวรับโจ๊กมาแล้วกล่าว “คุณปู่เว่ยครับ เป็นผมที่มองการณ์ไกลไม่พอเองครับ” พูดพลางก็ยกชามโจ๊กขึ้นสูงเหมือนกับชนแก้ว

เว่ยซูหยางหยิบปลายอีกด้านหนึ่งของตะเกียบขึ้นมา เคาะหัวของหลิงโหยวเบาๆ “เจ้าเด็กเหลือขอ”

หลิงโหยวหัวเราะแหะๆ วางชามลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาทานโจ๊กคำใหญ่

เว่ยซูหยางดื่มคำสุดท้ายหมดแล้ว เช็ดปาก แล้วก็ลูบเคราขาวของตนเองตามความเคยชินแล้วถาม “เจ้าลิงนี่ไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้านอวิ๋นกั่งเหรอ? หรือว่ากลับไปแล้วก็มาอีก?”

หลิงโหยวคีบผักดองชิ้นเล็กๆ “เกิดเรื่องผิดพลาดนิดหน่อยครับ เลยไม่ได้กลับไป”

เว่ยซูหยางประหลาดใจอยู่บ้าง “อ้อ? เป็นอะไรไป?”

“ท่านผู้เฒ่าสวีที่ปักกิ่งอาการวิกฤต ท่านผู้เฒ่าฉินเรียกผมไปปักกิ่งอยู่สองวันครับ” หลิงโหยวกล่าว

เว่ยซูหยางหยุดการกระทำที่กำลังลูบเครา “สวีเทียนฮุย?”

“ใช่ครับ”

“หัวใจของเขาไม่ดี ครั้งนี้ก็เป็นเรื่องหัวใจเหรอ?” เว่ยซูหยางถาม

เว่ยซูหยางเป็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโสที่เกษียณแล้วของกรมอนามัยส่วนกลาง ย่อมต้องรู้สภาพร่างกายของผู้นำอาวุโสเหล่านี้ดีอยู่แล้ว

หลิงโหยวเช็ดปาก “ท่านความจำดีจริงๆ ครับ ของเหลวในเยื่อหุ้มหัวใจแล้วก็ทำให้เยื่อหุ้มหัวใจอักเสบครับ”

เว่ยซูหยางถอนหายใจยาวๆ ออกมาจากจมูก “นายพลสวีกับนายพลฉินเว่ยซานล้วนเป็นคนดี แต่ก็เป็นคนที่มีบาดแผลเก่ามากที่สุดเช่นกัน”

แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาก็พลันสังเกตเห็นคอของหลิงโหยว รีบถาม “เธอเอาโอสถเทวะน้อยให้เขาไปแล้วเหรอ?”

หลิงโห่วมองดูตำแหน่งของจี้ที่เดิมทีแขวนโอสถเทวะน้อยอยู่ แต่ตอนนี้ที่คอว่างเปล่าแล้วกล่าว “ถ้าไม่ทาน ก็กลัวว่าจะช่วยมาได้แล้วก็ทนอยู่ได้ไม่นานครับ”

“บนตัวเธอไม่ใช่ว่ามีสองเม็ดเหรอ?”

หลิงโหยวหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “เม็ดนั้น ผมให้ท่านผู้เฒ่าฉินไปแล้วครับ”

เว่ยซูหยางโมโหจนเครากระดิก “เธอก็ใจกว้างดีนี่นะ เธอหายาสองสามชนิดนั้นมายากแค่ไหน ทั้งหมดก็มีแค่สามเม็ด ตอนนี้ก็เหลือแค่ที่ฉันนี่เม็ดเดียวแล้ว ฉันดูสิว่าวันไหนถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมาใครจะมาช่วยเธอ”

หลิงโหยวรู้ว่าเว่ยซูหยางเป็นห่วงตนเอง เขาจึงยิ้มแล้วกล่าว “ให้พวกท่าน คุ้มค่าครับ พวกท่านล้วนเป็นคนที่รักผมอย่างยิ่ง น่าเสียดายที่คุณปู่ของผมไม่ได้ใช้ ผมไม่อยากให้ความเสียใจของคุณปู่ของผม เกิดขึ้นอีกครั้งกับท่านและท่านผู้เฒ่าฉินครับ”

เว่ยซูหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ดูท่าแล้วนายพลฉินก็ปฏิบัติต่อเธอไม่เลวเลยนะ?”

หลิงโหยวพยักหน้า “เหมือนกับที่ท่านปฏิบัติต่อผมครับ”

เว่ยซูหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็โบกมือ “ช่างเถอะ ช่างเถอะ ยากที่จะได้เจอเด็กที่กตัญญูและมีคุณธรรมอย่างเธอ”

พูดจบก็พินิจพิเคราะห์หลิงโหยวอีกครั้งหนึ่งแล้วกล่าว “เจ้าเด็กคนนี้ไม่มีธุระก็ไม่มาหาหรอก ว่ามาสิ”

หลิงโหยวหัวเราะ “ไม่มีอะไรปิดบังท่านได้เลยครับ”

“ผมตั้งใจจะเปลี่ยนวิถีชีวิต ผมอยากจะเข้ารับราชการ”

เว่ยซูหยางได้ฟังก็ตกใจมาก “อืม? ไปปักกิ่งมาเที่ยวหนึ่ง ทำไมความคิดถึงได้เปลี่ยนไปแล้วล่ะ?”

หลิงโหยวกล่าว “ผมเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วครับในสิ่งที่ท่านพูดว่า ช่วยคนคนเดียวเป็นเพียงความดีเล็กๆ ช่วยคนทั้งภูมิภาคถึงจะเป็นความดีอันยิ่งใหญ่”

เว่ยซูหยางพยักหน้า “ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว เส้นทางนี้ยากลำบาก เต็มไปด้วยโคลนตม แต่เธอเป็นคนที่ฉันมองดูเติบโตมา ใจของเธอ ฉันเข้าใจ แม้ว่าปู่ของเธอก็เข้าใจ แต่ปู่ของเธอรักเธอมากเกินไป เขาเพียงแค่หวังให้เธอปลอดภัย แต่ฉันหวังให้เธอได้บรรลุคุณค่าที่ตนเองต้องการจะสร้าง”

พูดจบก็ยืดตัวตรง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลัง “ทำไปอย่างกล้าหาญเถอะ ตาเฒ่าอย่างฉัน ยังพอจะปกป้องเธอได้อีกสองสามปีนะ”

หลิงโหยวรู้สึกน้ำตาคลอเบ้า แต่เขาก็ยังคงฝืนทนไว้ ฝืนยิ้มออกมา “ท่านเมื่อไหร่ถึงได้ซาบซึ้งขนาดนี้ครับ”

“เจ้าเด็กเหลือขอ” เว่ยซูหยางเอื้อมมือไปตบหัวของหลิงโหยวเบาๆ แล้วหัวเราะ

หลิงโห่วมองดูเว่ยซูหยาง อ้าปาก แล้วก็ปิดลง

เว่ยซูหยางมองออกว่าเขายังมีเรื่องจะพูดอยู่ เขาจึงกล่าว “มีอะไรก็รีบพูดมา”

หลิงโหยวเลื่อนเก้าอี้เข้ามาข้างหน้าอีกเล็กน้อย กล่าว “หลังจากผมออกจากหมู่บ้านอวิ๋นกั่งแล้ว ซานชีถังก็ไม่มีใครนั่งตรวจแล้ว ผมอยากจะขอให้ท่านไปนั่งตรวจสักสองวันต่อสัปดาห์ครับ”

เว่ยซูหยางทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา “ฉันก็เดาแล้วว่าเจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้คิดอะไรดีๆ เลย ก็จะมารบกวนตาเฒ่าที่เกษียณแล้วอย่างฉันนี่แหละ”

หลิงโหยวเม้มริมฝีปาก “ได้ไหมครับ?”

เว่ยซูหยางก็ลูบเคราของตนเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่เธอต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่ง”

หลิงโหยวชูสามนิ้ว “สิบเรื่องก็ยังได้ครับ”

“เรื่องเดียวก็พอแล้ว นั่น...เธอจัดให้เสี่ยวอวิ๋นกับเว่ยซั่วกินข้าวกันสักมื้อ” เว่ยซูหยางชายตามองดูหลิงโหยวแล้วกล่าว

หลิงโหยวได้ฟังเกือบจะลุกขึ้นยืน “ท่านผู้เฒ่าครับ เรื่องขายพี่สาวผมไม่ทำหรอกนะครับ”

“เจ้าเด็กเหลือขอ เว่ยซั่วไม่ดีตรงไหน นักศึกษาดีเด่น เงินเดือนก็ไม่น้อย ให้เธอเป็นน้องเขยของเธอเสียใจเหรอ?” เว่ยซูหยางโมโหจนเครากระดิก

หลิงโหยวส่ายหน้า “เสี่ยวอวิ๋นไม่ชอบผู้ชายประเภทแบบเว่ยซั่วครับ”

“เว่ยซั่วประเภทไหนกัน?” เว่ยซูหยางถามอย่างเอาเรื่อง

หลิงโหยวพึมพำเสียงเบา “ก็หนอนหนังสือไงครับ”

“เจ้าลิงนี่” เว่ยซูหยางหยิบตะเกียบขึ้นมาจะตี

หลิงโหยวยกมือขึ้นบังหัว “คุณปู่ของผมพูดครับ” แล้วก็เผยช่องว่างที่มือออกมาเล็กน้อยมองดูเว่ยซูหยางแล้วหัวเราะ “จะให้...ไปถามคุณปู่ของผมว่าเห็นด้วยหรือไม่?”

เว่ยซูหยางยิ่งโมโหขึ้นไปอีก “เจ้าแก่บ้านั่น ฉันสู่ขอมาสิบกว่าปีแล้ว เขาก็ไม่ยอมเลยสักครั้ง ก่อนจะหลับตาลงฉันก็ยังถามไปอีกครั้งหนึ่ง”

หลิงโหยววางมือลง ยักไหล่ “ใช่ครับ ทำให้คำสั่งเสียสุดท้ายของคุณปู่ของผมคือ ‘ไปตายซะ’”

หลิงโหยวพูดจบก็ลุกขึ้นยืน “คุณปู่เว่ยครับ ผลไม้ที่บิดมาก็ไม่หวาน ท่านก็แค่ชอบหลิงอวิ๋นไม่ใช่เหรอครับ ไม่ได้เป็นหลานสะใภ้ของตระกูลเว่ยของท่าน เธอก็กตัญญูต่อท่านอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ท่านมาจัดแจงการแต่งงานแบบนี้ ทำให้เธอไม่กล้ามาเยี่ยมท่านแล้ว จะลำบากไปเพื่ออะไรครับ”

เว่ยซูหยางโมโหจนลูบเครา เหมือนกับเด็กน้อยที่กำลังงอน กล่าว “เรื่องนั่งตรวจ ค่อยว่ากันอีกทีนะ วันนี้ฉันปิดประตูไม่รับแขกแล้ว”

หลิงโหยวเบ้ปาก หัวเราะ “ท่านก็แค่ปากร้ายใจดี เรื่องนี้ก็ถือว่าตกลงแล้วได้ไหมครับ? ถ้าไม่ได้จริงๆ ตอนเย็นให้คุณปู่ของผมมาคุยกับท่านดีไหม?”

“ไปๆๆๆๆ” เว่ยซูหยางโบกมือไล่หลิงโหยว

หลิงโห่วมองดูท่าทางของเว่ยซูหยางแล้วอดหัวเราะไม่ได้ เดินออกไปนอกประตูไปพลางพูดไปพลาง “ถ้างั้นผมไปจริงๆ แล้วนะครับคุณปู่เว่ย”

แต่ในวินาทีที่หลิงโหยวจะออกจากประตู เว่ยซูหยางก็พลันกล่าว “วันอังคารหน้า เป็นวันครบรอบสามปีของเจ้าแก่บ้านั่น เธอมารับฉัน”

หลิงโหยวได้ฟัง ในใจก็พลันเศร้าขึ้นมา ไม่ได้หันกลับไป ตอบรับคำหนึ่ง “เอ๊ย! ทราบแล้วครับ” พูดจบก็เปิดประตูออกจากบ้านตระกูลเว่ยไป