บทที่ 105 ไม่มีชื่อ (1)

ฉินเหอวั่งน้ำเสียงมีความระวังตัวชัดเจน ยกเสียงถาม "คุณยายของห่าวหรานหรือ? ทำไมท่านมาที่นี่?"

แซ่จ้าวที่กำลังก้มหน้าเดินทาง ถูกร่างและคำถามที่โผล่ออกมาทันใดทำให้ตกใจ เงยหน้าขึ้น เห็นเป็นฉินเหอวั่งลูกชายโตของบ้านฉินหยวนซาน บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มทันที เจือความเอาใจเล็กน้อย

"เหอวั่งหรือ โตจนแทบจำไม่ออกแล้ว ข้านี่ได้ยินว่าน้องห่าวหรานของเจ้าได้หัวหน้าคดีอำเภอ เป็นเรื่องยินดีใหญ่หลวง! ข้าผู้เป็นยายนี้ ในใจดีใจ มาเยี่ยมเขาหน่อย มาแสดงความยินดี"

หยุดสักครู่ สายตาแวบไปมา เสริมว่า "และ... ก็อยากพาเขาไปพบแม่ของเขาบ้าง ชุนอิงก็คิดถึงลูกแล้ว เอ่ยถึงทุกวัน..."

ตอนนั้น ดังเสียงฝีเท้าเร่งใกล้เข้ามา ผู้ใหญ่บ้านฉินเต๋อชางและฉินหยวนซานแทบจะมาถึงพร้อมกัน ทั้งสองเพิ่งถูกเรียกกลับจากนา ขากางเกงยังเปื้อนโคลน หน้าผากซึมเหงื่อ สีหน้าคล้ำจนแทบจะหยดน้ำได้