บทที่ 122 การชักชวน

ท่านหลัวเหยี่ยนเฉินกลับไปนั่งบนที่นั่งหลัก รอยยิ้มอ่อนๆ ปรากฏ ค่อยๆ เปิดปาก "ห่าวหราน เจ้ารู้ไหมว่า ข้าวันนี้เรียกพบเจ้าโดยลำพังเพราะอะไร?"

การทดสอบเริ่มขึ้นแล้ว ฉินห่าวหรานครุ่นคิดสักครู่ ไม่กล้าประมาท เรียบเรียงถ้อยคำอย่างระมัดระวัง ตอบ "ตอบท่านอาจารย์ ศิษย์โชคดีติดอันดับสูงสุดของสอบเมือง ได้รับความเอ็นดูเรียกพบจากท่าน เพื่อให้กำลังใจ และก็เตือนสติด้วย" ยกความสำเร็จว่าเป็นโชคดี มองการเรียกพบเป็นความเอ็นดู

ท่านหลัวเหยี่ยนเฉินได้ยิน ยิ้มเล็กน้อย ไม่ยืนยันไม่ปฏิเสธ นิ้วเคาะที่วางแขนไม้แดงหอมเบาๆ ส่งเสียงเป็นจังหวะ "อ้อ? ให้กำลังใจและเตือนสติ? เจ้าลองพูดดู ข้าจะให้กำลังใจอย่างไร และจะเตือนสติอย่างไร?"

โยนคำถามกลับมาอีก นี่เป็นคำถามที่ลึกขึ้น ทดสอบไหวพริบและความเข้าใจ ดั่งหมากรุก ก้าวเดียวเบาๆ ก็คุมจังหวะไว้ในมืออย่างมั่น

ฉินห่าวหรานเงยหน้าขึ้น สายตาใสและตรงไปตรงมา พยายามให้ดูสุขุม