บทที่ 209 สอบมณฑล: สนามที่สาม

ตอนปิดบทอภิปรายของสนามที่สอง ฉินห่าวหรานวางพู่กัน ดวงตาที่เดิมใสในตอนนี้แห้งและซีดบ้าง ทั่วตัวรู้สึกอ่อนเพลีย

นั่นคือถูกห้องเลขที่เป็นกรงเล็ก กลิ่นแปลกที่ปัดไม่ไป และยุงรบกวนไม่หยุดร่วมกันทำให้เหนื่อย

หลังพักสั้น สนามที่สาม สนามสุดท้ายของการสอบ ดั่งชะตาที่กำหนด มาตามเวลา

ถึงขั้นนี้ แข่งกันไม่เพียงความคุ้นของความหมายคัมภีร์ ความคิดของบทความ ยังเป็นกำลังใจล้วนและทุนร่างกาย

ผู้สอบหลายท่านสุดกำลังแล้ว สีหน้าเหลืองดั่งขี้ผึ้ง เบ้าตาลึก มือถือพู่กันสั่นเล็กน้อย บางคนต้องพิงกำแพงอิฐถึงจะทรงตัวได้