บทที่ 218 งานเลี้ยงยินดีการเรียน

หัวใจล้มเหลว แม้ในยุคสมัยใหม่ ก็เป็นโรคหนักที่ต้องการการจัดการละเอียดระยะยาว ในยุคโบราณ ที่เรียกว่าดูแล มักหมายถึงการเสื่อมและรอที่ทำอะไรไม่ได้

ฉินห่าวหรานถามต่อขม "ท่านปู่ตัวเอง... รู้สภาพของตัวเองหรือไม่?"

ฉินโส่วเย่ส่ายศีรษะ ขอบตาแดง "พวกข้าจะกล้าบอกท่านละเอียดได้อย่างไร? เพียงบอกว่าอายุมาก ครั้งที่ล้มเสียปราณ ต้องพักให้ดี

พ่อข้า... นิสัยแข็งมาทั้งชีวิต ปากไม่พูด เพียงพึมพำว่าตัวเองแก่ ไม่ดีแล้ว ขาเท้าไม่สะดวกพาบ้าน... แต่ในใจท่าน น่าจะเข้าใจบ้าง บางครั้งเห็นท่านหายใจไม่ออกทรมาน ในแววตา... สีหน้านั้น ทำให้คนมองในใจเหมือนถูกมีดเฉือน"

ในห้องเรือเข้าความเงียบยาว เหลือเพียงเสียงน้ำแม่น้ำไหลไม่ขาด และความรู้สึกแกว่งเล็กน้อยของตัวเรือ