บทที่ 220 ขุนนางที่ผ่านสอบมณฑลกลับบ้าน

ตะวันค่อยขึ้นสูง ฉินเต๋อชางก็เช้านั่งรอที่ปากหมู่บ้านอีก ใต้ตัวคือเก้าอี้ไผ่เก่าที่หลานชายตั้งใจยกมา

สองข้างทาง หญ้าป่าเริ่มเหลืองโทรม ลมผ่านเวลา สั่นเสาะ

ลูกสะใภ้แซ่หวังถือชามยาเซรามิกหยาบ เดินมาเรียกอีกครั้ง "พ่อ ยานี้ ท่านอย่างไรก็จิบหนึ่งคำ ข้างนอกมีลม พวกเรากลับบ้านรอเถอะ ห่าวหรานพวกท่านจะกลับ เข้าประตูบ้าน คนแรกที่เห็นแน่นอนคือท่าน"

ฉินเต๋อชางส่ายศีรษะ สายตาไม่ขยับจากทางดินครึ่งส่วน "ตรงนี้... ตรงนี้สว่าง มองไกล คาดว่า... ใกล้ถึงแล้ว"

นางแซ่หวังไม่ชวนอีก เพียงรู้สึกจมูกแสบ