บทที่ 225 ยกขึ้นเวที

ฉินห่าวหรานรีบยื่นชาที่อุ่นไว้ตลอด "ท่านเฒ่า วันนี้ลำบากท่านจริง รีบดื่มชาชุ่มคอ"

ป๋ายเฮ่อเหนียนรับ จิบ น้ำชาอุ่นขมเข้าคอ จิตใจดูเหมือนฟื้นบ้าง

"เหนื่อยมีบ้าง แต่ในฐานะหมอ ความยินดีที่สุด ไม่เกินนี้ ดู ดม ถาม คลำ วินิจฉัยและรักษา ถ้าแก้ความทุกข์คนได้ คือบุญ

หมู่บ้านของพวกท่านนี้ ขนบประชาชนเรียบง่าย ผู้ป่วยส่วนใหญ่ก็เรียบง่ายฟังคำ ตามคำหมอ เชื่อหมอ กว่าในเมืองที่เสื้อแพรอาหารหรู แต่สงสัยและเปลี่ยนใจคนรวย รักษาง่ายกว่ามาก ใจก็สบายกว่ามาก"

ฉินห่าวหรานได้ยิน คำนับอีก "พระคุณของท่านเฒ่าวันนี้ สำหรับหมู่บ้านหลิ่วถัง ไม่ต่างจากฝนหวาน ท่านวันหลังมีเรื่อง เขียนจดหมายหนึ่งฉบับ ห่าวหรานจะทุ่มสุดกำลัง"