บทที่ 258 สามคนเดิน ต้องมีอาจารย์ของข้า

สุดท้ายคือฉินห่าวหราน ท่านฟังการอภิปรายของสามท่านเงียบก่อน ในใจมีการคำนวณแล้ว ท่านเปิดบทความของตัวเอง เสียงมั่น "ความเห็นสูงของพี่สามท่าน ทำให้ห่าวหรานได้ประโยชน์ไม่น้อย ในความเห็นข้า เห็นว่าชลประทานหูกว่าง คือโครงการแบบระบบ ต้องรวมกันกั้นและระบาย ขุนนางและประชาชนประสาน ไกลใกล้พร้อมกัน

สามารถอ้างอิงกฎรักษาความมั่นคงของงานแม่น้ำในประวัติศาสตร์ ให้ขุนนางที่รับซ่อมและผู้สูงศักดิ์รับผิดชอบเป็นช่วง กำหนดเวลารักษาความมั่นคง เกินเวลาเรียกความรับผิดชอบ

สำหรับปัญหาการล้อมทำนาที่เหอซีถิงพูดถึง เสนอให้แยกแยะ คันสระเอกชนที่กั้นน้ำหนักเคลียร์เด็ดขาด สำหรับที่นาที่โตแล้วเกี่ยวกับชีวิตประชาชนที่ถูกกฎหมายก็เพิ่มการป้องกันเขื่อน"

เสียงของฉินห่าวหรานเพิ่งตก กัวหยุ่นเชียนก็ถามก่อน "ที่พี่ฉินพูด 'กฎรักษาความมั่นคงของงานแม่น้ำ' และผู้สูงศักดิ์รับเป็นช่วง แน่นอนป้องกันข้อเสียของขุนนางได้ แต่ผู้สูงศักดิ์ก็ไม่ใช่ดีทั้งหมด ถ้าพวกเขาผูกกับเจ้าหน้าที่ หรือทำเรื่องเพียงพอ จะทำอย่างไร?"

เจียงจวินอวี้สงสัยเรื่องคืนที่ดินให้ทะเลสาบ "ที่ดินสระในเขตทะเลสาบ คือชีวิตของประชาชนไม่นับ คำเดียวคืนที่ดินให้ทะเลสาบ เกี่ยวข้องกับทะเบียนคนและเงินข้าวเท่าไร? การปฏิบัติจริง เกรงมีอุปสรรคมาก ง่ายเกิดประชาชนก่อกวน"