บทที่ 274 กำหนดการรับซื้อ

ที่ปรึกษาการเงินและข้าวลูบหนวดแพะ พูดช้าและเป็นระเบียบ "ท่านเจ้าเมือง เพื่อนร่วมงานทุกท่าน การรับซื้อตั๊กแตนนี้ มีเป้าหมายกระตุ้น ราคาไม่ควรต่ำเกิน ต่ำเกินประชาชนไม่มีแรงจูงใจ

แต่ก็ไม่ควรสูงเกิน สูงเกินคลังเมืองรับไม่ไหว และเกรงมีคนชั่วเลี้ยงตั๊กแตนเพื่อเอาผลประโยชน์ ในความเห็นข้าราชการต่ำต้อย สามารถแบ่งชั้นสดกับแห้งตาย ตั๊กแตนสด ลูกตั๊กแตน กิโลกรัมละหนึ่งอีแปะ ตั๊กแตนแห้งตายสามกิโลกรัมสองอีแปะ ราคานี้อ้างค่าจ้างรายวันปัจจุบันและราคาข้าว ควรพอดี"

ผู้จัดการท่านหนึ่งโต้ทันที "หนึ่งอีแปะ? สูงเกินไป! ตอนนี้ภัยแล้ง ราคาข้าวขึ้นแล้ว คนงานปกติวันหนึ่งก็แค่สิบถึงยี่สิบอีแปะ!

จับแมลงส่วนใหญ่คือผู้หญิงเด็กและผู้เฒ่า ครึ่งวันจับได้หลายกิโลกรัม ถ้าคิดหนึ่งอีแปะ ที่ได้เทียบกับแรงงานหนุ่ม ต่อไปนี้ ใครจะยอมไปทำงานในนา? และคลังเมืองตอนนี้จ่ายค่าใช้จ่ายต้านภัยแต่ละอย่างจนใกล้หมด จะเอาเงินที่ไหนซื้อระยะยาวในราคานี้?" ผู้จัดการอีกท่านสงสัยจากมุมอื่น "แบ่งชั้นคิดราคาแม้ดี แต่จะตัดสินว่าสดอย่างไร? ตอนประชาชนส่งแมลง ยากเลี่ยงเอาของด้อยขายเป็นดี หรือเอาที่เกือบตายส่งเป็นสด ขั้นตอนตรวจรับกำลังคนไม่พอ เกิดความขัดแย้งและการทุจริตง่ายมาก สู้รับซื้อในราคาแห้งตายเป็นเอกภาพไม่ได้ ประหยัดปัญหา"

"เอกภาพราคาแห้งตาย แล้วใครจะเสียแรงจับแมลงเป็น? แมลงเป็นอันตรายกว่า ควรกระตุ้นการจับฆ่าตอนที่เลื้อยอยู่!" มีคนโต้