บทที่291 เหอวั่งได้เป็นพ่อ

ฉินห่าวหรานตบไหล่พี่ลูกพี่ลูกน้อง "ควรกลับไปจริง เอาอย่างนี้ เจ้าเก็บข้าวของ พรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง ที่บ้านตอนนี้ต้องการเจ้าที่สุด"

ฉินเหอวั่งกลับตะลึงงัน สีหน้ายินดีค่อยๆ จางไป สิ่งที่เข้ามาแทนคือความลังเล

เขาก้มหน้ามองมือของตน มือคู่นั้นหยาบกร้านเพราะฝึกวิทยายุทธ์ ยามนี้กลับสั่นระริกเล็กน้อย

ครู่ใหญ่ จึงเงยหน้าขึ้น "ไม่ ข้ายังไม่กลับไปตอนนี้"

คราวนี้ถึงคราวฉินห่าวหรานตะลึงบ้าง "เพราะเหตุใด? ชุนเถาตั้งครรภ์เป็นเรื่องใหญ่ เจ้าควรอยู่ข้างกายคอยดูแล"