บทที่297 ลงโทษเบาเตือนหนัก เป็นบุญของคนพาล

พึงรู้ว่า ครอบครัวห้าปากท้องธรรมดา หนึ่งปีหักลบเสบียงกินแล้ว เก็บออมได้สามห้าตำลึงก็นับว่าไม่เลวแล้ว

ฉินโส่วเย่เอ่ยต่อ "เรือนเหล้าในเมืองอำเภอ ชูเมนูเป็ดของเราเป็นหลัก กิจการรุ่งเรือง! มีเงินสินน้ำใจให้ท่านผู้ว่าอำเภอและคนอื่นๆ ไปบ้าง แต่ทั้งปีนี้ กำไรสุทธิก็มีเจ็ดสิบกว่าตำลึง! ส่วนสองร้านในเมืองเจ้าเมือง ร้านหนึ่งขายผ้าห่มฟูกขนเป็ดชั้นสูงโดยเฉพาะ อีกร้านเป็นร้านผลิตภัณฑ์เป็ด กิจการก็มั่นคง กำไรร้านละยี่สิบกว่าตำลึง รวมกันก็ห้าสิบตำลึงเศษ"

เขายิ่งเล่ายิ่งตื่นเต้น "อีกทั้งต้นปีขายลูกเป็ด ก็ได้กำไรไม่น้อย! เรามีชื่อเสียงเรื่องจัดการตั๊กแตน อัตราการรอดของลูกเป็ดสูง ทุกตำบลทุกหมู่บ้านทั้งอำเภอต่างมาซื้อ ลำพังเรื่องนี้เรื่องเดียว ก็กำไรสุทธิหกสิบกว่าพวง!"

ฉินเต๋อชางนั่งฟังอยู่ข้างๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยก็ปรากฏรอยยิ้ม เสริมว่า "โต้วเหนียงเด็กคนนั้นเฉลียวฉลาด ใช้ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดทำหน้าผ้า เลือกขนเป็ดที่นุ่มละเอียดที่สุด ยัดให้แน่นสม่ำเสมอ ผ้าห่มที่ทำออกมาทั้งเบาทั้งอุ่น ปีนี้ตั้งใจจะทำอย่างประณีตพิถีพิถัน เน้นทำของชั้นสูงโดยเฉพาะ เล็งไปที่พวกครัวเรือนมั่งมี บ้านขุนนาง ผ้าห่มผืนหนึ่งกล้าขายสามห้าตำลึงเชียว!"

ฉินห่าวหรานฟังแล้วแอบพยักหน้า จากการเพาะเลี้ยงเพียงอย่างเดียว มาสู่การเพาะลูกขาย แล้วต่อยอดไปอาหารการกินและผลิตภัณฑ์ขนเป็ด ห่วงโซ่กิจการขยายออกไม่หยุด มูลค่าเพิ่มก็สูงขึ้นไม่หยุด