บทที่331 ควบคุมไม่อยู่

เสียงเงินอีแปะกรุ๊งกริ๊งดึงความสนใจของเด็กสามคนทันที

สามคนกรูเข้ามาล้อมอย่างรวดเร็ว เด็กชายที่โตที่สุดตอบสนองไวที่สุด บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเอาใจ มือถูกับชายเสื้อ "ท่านขุนโปรดเมตตา ให้อีกสักเหรียญเถอะ หิว..."

ฉินห่าวหรานยกมือขึ้น หยุดคำพูดต่อไปของเขา

จงใจเลียนสำเนียงใต้บางส่วนที่ได้ยินมาในสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนหลายเดือนนี้ ปนกับสำเนียงซูโจวที่แข็งขืน เลียนได้เจ็ดแปดส่วนคล้ายบ้างไม่คล้ายบ้าง แต่พอกลบสำเนียงบ้านเกิดเดิมได้ "มีงานอย่างหนึ่ง ไม่ขโมยไม่ปล้น แค่ส่งคำพูดไม่กี่ประโยค ทำไหม?"

เด็กสามคนชะงัก มองหน้ากันไปมา ในดวงตาฉายความระแวงและสงสัย