บทที่345 ภาพยืนรอในหิมะหน้าประตูท่านเฉิง

เรือค่อยๆ เทียบท่าเรือตงกวานแห่งหยางโจว พาดกระดานให้มั่น ฉินห่าวหรานสี่คนหิ้วสัมภาระลงเรือ

ก่อนออกเดินทาง ฉินห่าวหรานจ่ายค่าเรือเพิ่มอีกหนึ่งตำลึง เอ่ยขอบใจอำลานายท้ายซุน

นายท้ายซุนออกจะแปลกใจ ถูมือเอ่ยไม่หยุด "ท่านบัณฑิตฉินเกรงใจเกินไป! เดินทางราบรื่น มีชื่อบนป้ายทอง!"

เขาแล่นเรือมาหลายปี เห็นคนอ่านตำรามาไม่น้อย ที่เป็นมิตรและรู้มารยาทอย่างบัณฑิตหนุ่มผู้นี้ ไม่ค่อยพบเห็นนัก

มองฉินห่าวหรานพาญาติในตระกูลสามคนแบกสัมภาระลงเรือ หายไปในกระแสผู้คนที่ท่าเรือ นายท้ายซุนส่ายศีรษะ แล้วเรียกลูกเรือมาขนสินค้าลงต่อ