บทที่349 สิ่งที่พบเห็นที่หวยอาน

อำลาท่านอธิการบดี ไม่ผิดจากที่คาด เพิ่งก้าวออกจากประตูใหญ่ของสำนัก ลูกหลานพ่อค้าเกลืออย่างเจิ้ง หม่าและคนอื่นๆ ก็รีบมาเมื่อได้ข่าว รั้งไว้อย่างกระตือรือร้น ในถ้อยคำเต็มไปด้วยความอาลัยและเสียดาย

นักเรียนเจิ้งเอ่ยอย่างจริงใจ "พี่ฉินเหตุใดจึงรีบร้อน? สีสันวสันต์ของหยางโจวกำลังงาม ดอกท้อที่ทะเลสาบโซ่วซีหูเพิ่งบานสะพรั่ง ไฉนไม่พักอีกสักหลายวัน?"

นักเรียนหม่ารับคำ "นั่นสิ ข้าน้องยังคิดว่าหลายวันนี้จะเชิญพี่ฉินไปชิมชาที่โถงผิงซาน ร่องรอยเก่าของท่านโอวหยางซิว ควรค่าแก่การไปชม"

ฉินห่าวหรานตอบโต้ได้อย่างไม่มีช่องโหว่ ประสานมือเอ่ย "ไมตรีอันหนักแน่นของท่านพี่ทุกท่าน ห่าวหรานสำนึกในบุญคุณไม่รู้สิ้น เพียงแต่เวลาที่อาจารย์อู๋ปั๋วซื่อแห่งสำนักกั๋วจื่อเจี้ยนกำหนดไว้ถึงกำหนดแล้ว ไม่กล้าชักช้าอีก วันหน้าหากมีวาสนา ค่อยยกจอกถกวิถีกับทุกท่านอีก"

ส่วนเรื่องที่ตระกูลเจิ้งจ่ายค่าห้องแทน ฉินห่าวหรานเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา "น้ำใจอันเปี่ยมล้นของพี่เจิ้ง ห่าวหรานรับไว้ในใจ แต่คนอ่านตำราย่อมมีระเบียบแบบแผนของตน ไม่รับลาภที่มิได้มาจากความชอบ ข้าเตรียมของขวัญอันน้อยนิดไว้แล้ว แสดงความขอบใจเล็กน้อย หวังว่าพี่เจิ้งจะรับไว้"