บทที่360 ปิดประตูศึกษาในเมืองหลวง

ฉินห่าวหรานลืมไปว่าวันนี้เป็นวันใดท่ามกลางความมัวซึม ในใจเหลือเพียงวงจรของการอ่านหนังสือ ทำโจทย์ รอการตรวจแก้ แล้วอ่านหนังสือต่อ

ทุกวันยามโหย่วส่งกระดาษ วันรุ่งขึ้นบทความที่ตรวจแก้แล้วก็จะถูกคนรับใช้ชรานำมาส่งที่บ้านลานเล็ก

คลี่ม้วนกระดาษออก เต็มหน้าไปด้วยวงกลมและจุดสีชาด บันทึกความสำเร็จและความล้มเหลวของเมื่อวาน

คำวิจารณ์ของท่านอาจารย์สวี ทุกอักษรดั่งแส้

"การขึ้นต้นตรงนี้มั่นคงตรงประเด็น เห็นได้ว่าตั้งใจ ข้อความนี้เชื่อมกับสภาพจริงของการขนส่งเสบียงหลวงได้ หายาก" คำชมเช่นนี้มีน้อยยิ่ง พอปรากฏขึ้นครั้งหนึ่ง ฉินห่าวหรานจะเคี้ยวขบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แยกโครงสร้าง การอ้างอิง และน้ำเสียงของประโยคเหล่านั้นออกมา พยายามลอกเลียนความมั่นคงและความตรงประเด็นในนั้น