บทที่ 390 รอคอยป้ายหลวง

โดยเฉพาะช่วงที่ว่าด้วยการปกครองขุนนาง ชี้ตรงว่า "ข้อบกพร่องในปัจจุบัน มิได้อยู่ที่กฎหมายไม่ครบถ้วน หากแต่อยู่ที่การบังคับใช้ไม่จริงจัง มิได้อยู่ที่ขุนนางไม่พอ หากแต่อยู่ที่ผู้มีความสามารถไม่ได้รับการเลื่อนขั้น" เรียกได้ว่าตรงประเด็นข้อบกพร่องของยุคสมัย

เขาจับพู่กัน วาดสัญลักษณ์วงกลมที่เรียบร้อยลงบนมุมบนขวาของกระดาษข้อสอบ

กระดาษข้อสอบส่งเวียนต่อไป พอส่งมาถึงมือรองอัครมหาเสนาบดีสำนักเสนาบดี จั่วเหวยชิง ขุนนางเฒ่าที่ถือตนเป็นบัณฑิตใสสะอาดผู้นี้ก็อ่านพิจารณาอย่างละเอียด

พออ่านถึงช่วงที่ว่าด้วยการปกครองขุนนาง คิ้วก็ยกขึ้นเล็กน้อย ผู้เข้าสอบคนนี้บังอาจพูดตรง ๆ ว่าเข้มงวดการประเมินผลงาน กระจ่างในบำเหน็จลงโทษ พาดพิงว่าการประเมินข้าราชการในปัจจุบันเป็นเพียงพิธีกรรม บำเหน็จลงโทษไม่ชัดเจน กล้าอยู่ไม่น้อย แต่พูดมีเหตุผล

อ่านต่อถึงกลยุทธ์ป้องกันชายแดน ที่ว่าใช้การค้าชาแลกม้าผูกมัดชนมองโกล นี่ต่างจากข้อเสนอแข็งกร้าวของฝ่ายนิยมสงครามในราชสำนัก เป็นการปฏิบัติได้จริงมากกว่า ทั้งสอดคล้องกับแนวคิดปลอบขวัญคนแดนไกลของจั่วเหวยชิงมากกว่า