บทที่ 393 งานเลี้ยงใหญ่ฉงหลิน

บนหอสองข้างถนน หน้าต่างเปิดกว้างแต่เนิ่นแล้ว ห้องพิเศษที่หันหน้าออกถนนเหล่านั้น ถูกคุณหนูตระกูลต่าง ๆ และคุณหนูบ้านขุนนางในเมืองหลวงจองด้วยเงินก้อนโตตั้งแต่หลายวันก่อน

ยามนี้ หลังม่านผ้าไหมมีเงารำไรพร่างพราย ล้วนเป็นเรือนร่างอรชรของเหล่าสาวรุ่น พวกนางบ้างคลุมผ้าคลุมหน้าเนื้อบาง บ้างถือพัดกลมบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แต่สายตากลับดั่งแม่เหล็ก จับจ้องตามเด็กหนุ่มเสื้อครามบนหลังม้าขาวเบื้องล่างอย่างไม่ละ ในก้นบึ้งดวงตาซ่อนความร้อนรุ่มและความเขินอาย

ที่ใดที่ขบวนผ่านไป เสียงโห่ร้องก็โหมขึ้นดั่งกระแสน้ำ ถอยลง แล้วโหมขึ้นอีก นายกองทหารรักษาพระราชวังเคลียร์ทางตลอดแนว ราษฎรรวมตัวกันอยู่ใต้ระเบียงและปากตรอก เขย่งเท้าชะเง้อคอ สายตาล้วนตามเงาเสื้อครามม้าขาวนั้น

"ท่านจ้วงหยวน มองทางนี้"

เสียงหญิงสาวใสกังวานดังมาจากชั้นสองของโรงน้ำชา ทำลายความเป็นระเบียบลงบ้าง แต่ก็เพิ่มความมีชีวิตชีวาขึ้นหลายส่วน