บทที่ 397 แรกเข้าหอหยก

ฉินเหอวาจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ ลดเสียงลงถาม "ห่าวหราน เจ้าเป็นขุนนางแล้ว... บ้านเราจะได้ยกเว้นภาษีเท่าไร"

ฉินห่าวหรานรู้ว่าพวกเขาต้องถามเรื่องนี้ จึงยิ้มอธิบายขึ้น "ข้าเป็นขุนนางเมืองหลวงยศชั้นหกรอง ตามกฎ ขุนนางเมืองหลวงได้ยกเว้นแรงงานสิบสองคน และข้าวสิบสองสือ ราวพันสี่ร้อยกว่าชั่ง หมายความว่าที่นาของบ้านเราที่หมู่บ้านหลิ่วถัง ยกเว้นภาษีข้าวได้สิบสองสือ ยกเว้นแรงงานเกณฑ์ได้สิบสองคน"

ดวงตาฉินเหอวั่งเป็นประกาย นิ้วมือขีดไปมาบนโต๊ะหิน

"นี่คือเอกสิทธิ์ของขุนนางเมืองหลวง ขุนนางหัวเมืองต้องลดครึ่งหนึ่ง ส่วนเงินเดือน ยศชั้นหกรองเงินเดือนตามบัญชีปีละเก้าสิบหกสือ แต่เวลาราชสำนักจ่าย เป็นของจริงบวกของแปลง ของจริงคือข้าวจริง ของแปลงคือแปลงเป็นธนบัตรหลวงหรือเงิน ปีหลัง ๆ นี้ของแปลงคิดหักหนัก ที่ได้รับจริง ปีหนึ่งราวสามสิบถึงสี่สิบห้าตำลึง"

ฉินเถี่ยหลีอุทาน "สามสิบห้าตำลึง นั่นไม่น้อยเลยนะ ในหมู่บ้าน ปีหนึ่งเหลือเก็บห้าตำลึงก็นับเป็นปีที่ดีแล้ว"