บทที่ 407 ถิ่นของบัณฑิตใสสะอาด

เขาลุกขึ้นเดินไปที่ริมผนัง ตรงนั้นแขวนแผนผังคร่าว ๆ ของเมืองเป่ยจิงที่วาดด้วยมือไว้ผืนหนึ่ง ใช้พู่กันหมึกแดงและหมึกดำทำเครื่องหมายแยกเขตต่าง ๆ ไว้

"ท่านดูสิขอรับ รอบ ๆ พระราชวังหลวง แถบบึงจีสุ่ยถัน ประตูตงหัวและซีหัววงนี้ นั่นเป็นเขตของพระประยูรญาติและขุนนางบรรดาศักดิ์ ทั้งจวนอ๋อง จวนท่านโหว จวนราชบุตรเขย..."

"ส่วนเมืองชั้นนอกน่ะหรือ ทางใต้ของประตูเจิ้งหยางและประตูฉงเหวิน นั่นเป็นที่อยู่ของสามัญชนและพ่อค้าแม่ค้า คึกคักก็คึกคักอยู่ แต่ก็อึกทึกวุ่นวาย"

พูดมาถึงตรงนี้ นายหน้าเฉินก็ลดเสียงต่ำลงไปอีก

"ท่านขุนนางนี่ ห้ามอยู่เมืองชั้นนอกเด็ดขาดขอรับ อยู่เมืองชั้นนอกคือเสียศักดิ์ศรีของขุนนาง จะถูกคนหัวเราะเยาะเอา เมื่อสองปีก่อนมีขุนนางผู้จัดการฝ่ายของกรมโยธาคนหนึ่งแซ่หวัง เพราะโลภของถูกจึงไปซื้อบ้านในเมืองชั้นนอก พอขุนนางผู้ทักท้วงแห่งสำนักตรวจการรู้เข้า ก็ยื่นฎีกาถอดถอนขึ้นไปฉบับหนึ่ง บอกว่า 'ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีขุนนาง ยากจะรับตำแหน่งในราชสำนัก' ปีถัดมาก็ถูกส่งออกไปประจำถึงยูนนานเลยขอรับ ที่นั่นเป็นดินแดนไข้ป่าพิษเชียวนะ"