บทที่ 429 ตั้งชื่อรองว่าจิ่งสิง

สวีฉี่หยิบกระดาษเขียนอักษรแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วเปล่งเสียงกังวาน

"ฉินห่าวหรานผู้เป็นศิษย์ เจ้าอายุสิบเก้าปี ลุกขึ้นมาจากอำเภอจิ่งหลิง เมืองเหมี่ยนหยาง มณฑลหูกวาง เข้าสอบในฐานะสามัญชนนุ่งผ้าดิบ คว้าทั้งเจี่ยหยวน ฮุ่ยหยวน และจ้วงหยวนติดต่อกัน ความสามารถและอารมณ์กวีโดดเด่นล้ำเลิศ ปณิธานเปี่ยมล้นกว้างใหญ่ นับเป็นผู้โดดเด่นในหมู่คนรุ่นหลังอย่างแท้จริง วันนี้ข้าขอใช้หน้าที่ในฐานะอาจารย์ผู้คุมสอบ มอบชื่อรองให้เจ้าว่า จิ่งสิง

อักษรจิ่งนั้น ในบทเสี่ยวหย่าแห่งคัมภีร์กวีซือจิงมีกล่าวว่า 'ภูเขาสูงย่อมเป็นที่แหงนมอง หนทางใหญ่อันสว่างย่อมเป็นที่ดำเนินตาม' เปรียบถึงคุณธรรมของปราชญ์เมธีและมรรควิถีอันเที่ยงตรง ส่วนอักษรสิงนั้นคือการลงมือปฏิบัติ การปฏิบัติอย่างมั่นคง หมายถึงการก้มกายปฏิบัติคุณธรรมด้วยตนเอง ไม่หลอกลวงใจตนเอง ชื่อของเจ้าคือห่าวหราน อันหมายถึงการโอบอุ้มปราณอันเที่ยงตรงแห่งฟ้าดิน ชื่อรองของเจ้าคือจิ่งสิง จึงพึงเจริญรอยตามการปฏิบัติของปราชญ์เมธี

ขอให้เจ้าใช้อักษรจิ่งเป็นหมุดหมาย แหงนมองปราชญ์เมธีแล้วฝึกฝนตน ใช้อักษรสิงเป็นราก ดำรงปราณห่าวหรานไว้แล้วปฏิบัติอย่างมั่นคง ต่อไปเมื่อเข้ารับราชการ พึงก้มกายเดินบนมรรควิถีอันเที่ยงตรง ช่วยเหลือกษัตริย์และหล่อเลี้ยงราษฎร รักษาความเรียบง่ายของบ้านชาวนาไว้ แล้วเติบใหญ่เป็นไม้ค้ำเสาหลักของแผ่นดิน อย่าให้เสียชื่อนี้ อย่าให้เสียชื่อรองนี้ และอย่าให้เสียความหวังของข้า"

ฉินห่าวหรานสวมเสื้อคลุมยาวเซินอีสีดำ หมอบลงกับพื้นก้มศีรษะกราบ หน้าผากจรดพื้น เสียงกังวานใสและหนักแน่น