บทที่ 456 มิตรสหายแห่งสำนักฉู่เสียน

ฉินห่าวหรานรีบโบกมือ "ท่านพี่ซื่อเจิน เรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้จริง ๆ ท่านพ่อตาเป็นคนอย่างไรท่านก็รู้อยู่ ท่านเกลียดการฝากฝังที่สุด หากข้าไปพูด กลับจะยิ่งทำให้เรื่องเสีย"

หวังซื่อเจินถอนหายใจ แล้วพยักหน้า "ก็จริง ชื่อเสียงความใสสะอาดเที่ยงตรงของท่านสวี ทั้งในและนอกราชสำนักต่างรู้กัน ช่างเถอะ ๆ ถือว่าข้าไม่ได้พูดก็แล้วกัน"

ส่งหวังซื่อเจินกลับไปแล้ว ฉินห่าวหรานยังไม่ทันได้หายใจหายคอ จางอวี้ซูก็มาอีก

ผู้มีความสามารถแห่งเจียงหนานผู้นี้พูดจาอ้อมค้อมกว่า บอกเพียงว่ามารำลึกความหลัง คุยเรื่องวิชาความรู้อยู่ครึ่งค่อนวัน แต่ตอนจะกลับกลับทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง ฝากให้ส่งต่อไปยังสวีฉี่

ฉินห่าวหรานรับจดหมายมา แล้วยิ้มขื่น "ท่านพี่อวี้ซู จดหมายฉบับนี้..."