บทที่ 459 การจับคู่สมรสของนางกำนัล

สวีฉี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้น "บุตรชายของพี่ชายลูกลุงเจ้า ชื่อเหวินป๋อและเหวินฮั่น เด็กคนนี้ก็เรียกว่าเหวินยฺเวียนก็แล้วกัน ถือความหมายว่า 'มังกรซ่อนกายอยู่ในห้วงน้ำลึก อักษรศาสตร์บรรทุกไว้ซึ่งมรรควิถี' ขอให้เขามีวิชาความรู้ลึกล้ำดั่งห้วงน้ำ สงบนิ่งและเก็บงำไว้ภายใน"

ฉินห่าวหรานโค้งกายคำนับ "ขอบพระคุณท่านพ่อตาที่ประทานชื่อ"

สวีฉี่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วหยิบหยกประดับชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ วางลงข้างผ้าห่อทารกอย่างเบามือ หยกประดับนั้นเจียระไนจากหยกขาวมันแกะ แกะเป็นกิเลนตัวน้อย ทั้งชิ้นเป็นเงางาม มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่าที่สืบทอดกันมา

ฉินห่าวหรานเห็นก็จำได้ทันที นี่คือสมบัติประจำตระกูลของตระกูลสวี ท่านพ่อตาพกติดตัวเป็นประจำ ไม่เคยห่างกายง่าย ๆ เขาจึงรีบปฏิเสธ "ท่านพ่อตา ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป ลูกเขยไม่กล้ารับ..."

สวีฉี่ยกมือขึ้นห้ามไว้ "นี่ให้หลานตา มิได้ให้เจ้า"