บทที่ 464 รับฟังคำทัดทาน

ทหารเหล่านี้ เริ่มเฝ้าชายแดนตั้งแต่อายุสิบแปดสิบเก้า เฝ้ามาปีแล้วปีเล่า เฝ้าจนอายุสามสิบ สี่สิบ ก็ยังไม่มีภรรยา ไม่มีบุตร

พวกเขากินเสบียงทหารที่หยาบกระด้าง สวมชุดทหารที่ขาดวิ่น ยืนยามอยู่ท่ามกลางลมและหิมะที่ด่านชายแดน และต่อสู้อยู่ใต้กีบเหล็กของข้าศึก

พวกเขาคือคนที่ต่ำต้อยที่สุดของอาณาจักรนี้ และเป็นคนที่ขาดไม่ได้ที่สุดของอาณาจักรนี้เช่นกัน

และวันนี้ ในที่สุดตนก็ได้เปลี่ยนแปลงบางอย่างแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย...

หลังพิธีสมรส ก็เป็นงานเลี้ยงพระราชทาน