บทที่ 472 ประหารเสมียนที่โรงข้าวต้ม

เหล่าผู้ประสบภัยประคองคนแก่จูงเด็ก เบียดเสียดกันอยู่ในเพิงพัก บนใบหน้าเต็มไปด้วยความชาชินและความสิ้นหวัง

ฉินห่าวหรานสวมชุดราชการ วิ่งไปมาระหว่างโรงข้าวต้มกับกองเสบียง ตรวจดูคุณภาพของข้าวสาร ถามไถ่ความทุกข์ยากของผู้ประสบภัย และห้ามเจ้าหน้าที่หักโกงเสบียงและเงินโดยเด็ดขาด

เดินมาถึงหน้าโรงข้าวต้มแห่งหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าลง

เจ้าหน้าที่วัยกลางคนผู้หนึ่ง กำลังเติมน้ำลงในหม้อข้าวต้ม ข้าวต้มในหม้อที่เดิมทีข้นหนืด พอถูกเขาเติมน้ำลงไปไม่กี่กระบวย ก็ใสขึ้นทันที จนส่องเห็นเงาคนได้

สีหน้าของฉินห่าวหรานจมลง แล้วตวาด "หยุดมือ"