บทที่ 480 ทำนองอี้หยาง

หัวหน้าไร่จางเพราะมีความสามารถโดดเด่นและเป็นที่ยกย่องของชาวบ้าน ท้องถิ่นจึงรายงานขึ้นไป ราชสำนักก็พระราชทานหมวกและเข็มขัดเพื่อเป็นเกียรติแก่ตัว

วันที่พระราชโองการมาถึง หัวหน้าไร่จางคุกเข่าอยู่กับพื้น น้ำตาคนแก่ไหลอาบหน้า "ข้าน้อยเป็นเพียงชาวไร่ชาวนา มีคุณธรรมความสามารถอันใดจึงจะ..."

ผู้คนที่เหลือก็ได้รับพระราชทานรางวัลแตกต่างกันไป ทุกคนต่างยินดี

ฉินห่าวหรานยืนอยู่บนคันนาของไร่หลวง มองชาวนาชราที่ประคองของพระราชทานแล้วยิ้มเซ่อ ๆ เหล่านั้น แต่ในใจกลับรู้ว่านี่เป็นเพียงงานผิวหน้าเท่านั้น

หนังสือพิมพ์ออกมาแล้ว แจกจ่ายลงไปแล้ว แต่คนที่อ่านเข้าใจจริง ๆ มีสักกี่คน