บทที่ 484 ฉันทามติของขุนนางฝ่ายบุ๋น

"ท่านพ่อตา ปีกว่ามานี้ข้ากับเขาถกวิชากันทั้งเช้าค่ำ จึงรู้ดีว่ารากฐานความรู้ของเขาแน่นหนา และถนัดกลยุทธ์การทหารเป็นพิเศษ ที่หาได้ยากยิ่งกว่านั้นคือ ผู้นี้นิสัยเที่ยงตรงเด็ดเดี่ยว ใจไม่วอกแวก มิใช่พวกที่ไต่เต้าเอาลัดหรือเกาะเกี่ยวผู้มีอำนาจเป็นอันขาด"

สวีฉี่พยักหน้าเล็กน้อย "ในเมื่อเจ้ามีสายตาที่มองเห็นผู้มีความสามารถ ข้าผู้เฒ่าก็จะช่วยส่งคำไปให้ เจ้ากรมฝ่ายคัดเลือกนายทหารแห่งกรมกลาโหมนั้น เป็นลูกศิษย์ของข้าผู้เฒ่าเมื่อครั้งกระโน้น หน้าตาเพียงเท่านี้ก็ยังต้องให้กันอยู่"

ฉินห่าวหรานโค้งกายคำนับทันที แล้วกล่าวขอบคุณ "ขอบพระคุณท่านพ่อตาที่ช่วยให้สมหวัง"

สวีฉี่ยกมือโบกเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง "ไม่ต้องทำพิธีรีตองมาก เพียงแต่เจ้าต้องจำไว้ การเสนอชื่อและยกชูเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การลอยขึ้นจมลงในเส้นทางราชการนั้น สุดท้ายแล้วต้องดูวาสนาของตัวเขาเอง ถานหลุนเข้ากรมกลาโหม เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเส้นทางราชการ วันข้างหน้าจะเดินไปได้ไกลเพียงใด ทำสิ่งใดสำเร็จบ้าง ล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถและจิตใจของเขาเองทั้งสิ้น"

ฉินห่าวหรานรับคำ