บทที่ 515 ผีเสื้อแห่งความคิดถึง

ในเวลานี้เอง ลมยามเช้าก็พัดมาอย่างช้า ๆ จากทิศทางของศาลบรรพชน ผีเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่งก็โบยบินมาอย่างอ่อนช้อยโดยไม่รู้ว่ามาจากที่ใด

มันร่อนลงบนปลายผมของฉินเหวินยฺเวียนก่อน แล้วเกาะอยู่เงียบ ๆ ราวกับคนเก่าที่เรียกหาเบา ๆ และลูบไล้คิ้วตาของหลานชายอย่างอ่อนโยน

ครู่หนึ่งก็กระพือปีก แล้วไปเกาะบนเส้นผมของฉินเหวินจาว พินิจดูอย่างละเอียด และไม่ยอมจากไปอยู่นาน

จากนั้นก็ค่อย ๆ บินไปยังบ่าของฉินหย่วนซาน ราวกับเข้าใจความตรากตรำครึ่งชีวิตของเขาและความเหนื่อยยากในการปกป้องเด็กน้อย จึงมาเอ่ยคำว่าเหนื่อยแล้วเป็นการเฉพาะ

สุดท้าย มันก็บินวนต่ำอยู่ตรงหน้าฉินห่าวหราน วนเวียนไปมาสองรอบอย่างเนิบช้า ปลายปีกสั่นเบา ๆ ราวกับมีถ้อยคำนับพันคำ และซ่อนความอาลัยอาวรณ์นับหมื่นประการไว้