บทที่ 534 การไปมาหาสู่ของขุนนาง

ฉินห่าวหรานพยักหน้า ยกจอกชาขึ้นจิบเบา ๆ ไปคำหนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิด

ทางฝั่งนี้ ฉินเหอวั่งและจางชุนเถาผู้เป็นภรรยาก็อำลาฉินหลิงกูพี่สาวและฉินโต้วเหนียงน้องสาวทีละคนแล้ว จากนั้นก็พาฉินเฉิงป๋อและฉินเฉิงฮั่นสองพี่น้อง ถือของกำนัลเทศกาลที่เตรียมไว้ มุ่งหน้าไปยังบ้านพ่อตา

ม่านประตูถูกเปิดขึ้น ในลมหนาวมีเสียงหัวเราะดังมาหลายเสียง แล้วค่อย ๆ ห่างไกลออกไป

ฉินห่าวหรานดึงสายตากลับมา วางจอกชาลง แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนกล่าวว่า "ไปเถอะ ไปดูซงเหยากัน"

เรือนหนานเก๋อยังคงปิดสนิทเช่นเดิม ทว่าบานประตูถูกใส่กลอนจากข้างนอกไว้ เงียบสงัด ไม่เห็นเงาคนเคลื่อนไหว ได้ยินเพียงกระดิ่งทองแดงใต้ชายคาที่ถูกลมพัดจนดังกรุ๊งกริ๊ง