บทที่ 556 ลมข้างหู

ฉินห่าวหรานเขียนได้เร็วมาก แทบจะเขียนรวดเดียวจบ ราวกับตัวอักษรเหล่านั้นมิใช่สิ่งที่เขาเขียนออกมา หากแต่ไหลรินออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

รูปแบบคู่ขนานสี่หกวรรค สมมาตรเป็นระเบียบ ถ้อยคำงดงามแต่ไม่เกินจริง สง่าขรึมสง่างามแต่ไม่แข็งทื่อ

ตอนต้นกล่าวถึงความเมตตาของฟ้า

"ในปีนั้นเดือนนั้นวันนั้น ฮ่องเต้ทรงส่งขุนนางผู้นั้น มาสถาปนาไจ้คุนพระราชโอรสองค์โตเป็นรัชทายาท ด้วยเห็นว่าฟ้าเมตตาผู้มีคุณธรรม การสถาปนารัชทายาทจึงเป็นไปเพื่อทำให้รากฐานของแผ่นดินมั่นคง บรรพชนสร้างคุณงามความดีสืบทอดระบบไว้ การตั้งผู้สืบทอดจึงเป็นไปเพื่อรับช่วงศาลบรรพชน"

ต่อมากล่าวถึงคุณธรรมของบรรพชน