บทที่ 574 เปลวไฟส่องสว่างทั่วเมือง

ราวกับทะเลสีดำแผ่คลุมทุ่งกว้าง ไหลทะลักออกมาจากช่องเขาซีซาน

ทหารม้าหลายหมื่นนายเรียงแถวเป็นขบวนยิ่งใหญ่ เกราะสะท้อนแสงตะวัน ดาบและหอกเรียงรายดุจผืนป่า ธงหลากสีโบกสะบัดส่งเสียงล่าไปตามสายลม

ท่ามกลางขบวนทัพมีธงผืนใหญ่ชูสูงอยู่หลายผืน บนธงเขียนคำว่า เรียกบรรณาการ และ ขอเปิดตลาด ด้วยอักษรต้าหวี่และอักษรมองโกลเรียงคู่กัน แทงทะลุท้องฟ้าสีคราม แสดงความหยิ่งผยองถึงที่สุด

กองทัพใหญ่แบ่งออกเป็นสามสาย ตั้งค่ายอย่างมั่นคงอยู่นอกประตูอันติ้ง ประตูเต๋อเซิ่ง และประตูซีจื๋อ ค่ายทหารทอดยาวต่อเนื่องกว่าสิบลี้ กระโจมเรียงรายหนาแน่นจนมองไม่เห็นปลายสายตา ควันไฟจากการหุงต้มลอยขึ้นทั่ว เสียงม้าร้องและเสียงคนตะโกนดังระงม ปิดล้อมสามด้านทางตะวันตกและเหนือของเมืองหลวงเอาไว้แน่นหนา

บนกำแพงเมือง ทหารค่ายเมืองหลวงหน้าซีดเผือด หอกยาวในมือสั่นระริก มิใช่เพราะความหนาวเย็น หากเป็นเพราะความหวาดกลัว