บทที่ 587 ขาดแคลนเงิน

เนี่ยเป้านั่งอยู่ภายในกระโจมใหญ่ของทัพกลาง บนแผนที่ทหารเบื้องหน้าได้ทำเครื่องหมายเส้นทางถอยทัพของชาวมองโกลเอาไว้แล้ว

ขุนพลในกระโจมต่างมีขวัญกำลังใจฮึกเหิมในการรบ พากันประสานมือขออาสา โดยล้วนกล่าวว่าในเมื่อกองกำลังหลักของต๋าต๋าถอยไปแล้ว ขวัญทหารย่อมปั่นป่วน ทั้งยังมีเสบียงสัมภาระเป็นตัวถ่วง จึงเป็นโอกาสอันดีที่จะยกทัพเข้าบดขยี้และไล่ตามตีศัตรูให้แตกพ่าย

หลังจากทุกคนผลัดกันกล่าวจนจบ เนี่ยเป้ากลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า "ขุนพลทั้งหลายจงฟังคำสั่ง ห้ามไล่ตามตีเด็ดขาด"

พอคำกล่าวนี้หลุดออกไป ทั่วทั้งกระโจมก็เกิดเสียงอื้ออึง ขุนพลทั้งหลายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ละคนล้วนไม่ยินยอมพร้อมใจ

ขุนพลนายหนึ่งก้าวพรวดออกมา ร้องทักท้วงเสียงดังอย่างร้อนรน "ท่านเสนาบดีเนี่ย ข่านอันต๋าปล้นชิงจนอิ่มหนำแล้วก็หลบหนีขึ้นเหนืออย่างลุกลี้ลุกลน ขบวนทัพกระจัดกระจาย ขวัญทหารสั่นคลอน หากกองทัพเราอาศัยจังหวะนี้บุกบดขยี้ ย่อมต้องบั่นทอนกำลังศัตรูได้อย่างหนักและสังหารศัตรูได้นับไม่ถ้วน เหตุใดจึงให้หยุดทัพไว้ไม่เคลื่อนไหวเล่า"