บทที่ 590 ขุนนางทั้งร้อยล้วนไม่สงบใจ

ฉินห่าวหรานชะงักไปครู่หนึ่ง "ท่านขันทีไม่หมายความว่าอย่างไร"

ไม่ฝูถอนหายใจ กล่าวสืบไปว่า "ใต้เท้าฉิน ท่านคิดว่าการที่ข้าน้อยผู้เฒ่ารับของขวัญตลอดทางนี้ เป็นเพราะโลภเงินไม่กี่อีแปะอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย ข้าน้อยผู้เฒ่าทำไปเพื่อให้ขุนนางท้องถิ่นเหล่านั้นสบายใจ ท่านลองคิดดู ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ พวกเขาหวาดกลัวสิ่งใดมากที่สุด"

"กลัวจะถูกดึงเข้าไปพัวพันว่าเป็นพรรคพวกตระกูลเหยียน กลัวจะเสียตำแหน่ง กลัวจะหัวหลุดจากบ่า แต่ละคนร้อนรนดั่งมดบนกระทะร้อน กระวนกระวายใจทั้งวันทั้งคืน การที่พวกเรารับของขวัญเล็กน้อยจากพวกเขา ก็เปรียบเสมือนการมอบยาสงบใจ ขุนนางผู้แทนพระองค์รับของขวัญแล้ว ย่อมไม่ตั้งใจหาเรื่องหาราวอีก"

"หากท่านขุนนางตรวจการฉินไม่รับสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ทำหน้าขรึมเคร่งครัด คนเหล่านั้นกลับจะยิ่งนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาขบคิดว่า ท่านขุนนางตรวจการฉินผู้นี้คิดอ่านการใดอยู่กันแน่ จะจัดการพวกเราให้ตายไปข้างหนึ่งเลยหรือไม่ ท่านลองว่ามาสิ รับของขวัญตัดปัญหา หรืองดรับของขวัญตัดปัญหากันแน่"

ฉินห่าวหรานไม่ได้กล่าวรับคำ