บทที่ 633 เงินทุนสำรอง

คนแรกที่มาคือพ่อค้าอิฐกระเบื้องรายใหญ่ที่สุดแห่งเมืองหลวง แซ่หลิว อายุราวห้าสิบปี รูปร่างเตี้ยอ้วน ใบหน้ากลม หูใหญ่ ยามยิ้มดวงตาหยีเป็นเส้นเดียว เพียงมองก็รู้ว่าเป็นคนเฉลียวฉลาดเจนจัด

เขาถือสมุดตัวอย่างเข้ามา พอผ่านประตูก็ค้อมกายทำความเคารพ ฉินห่าวหรานพลิกดูสมุดตัวอย่าง แล้วเพียงถามประโยคหนึ่งว่า "เถ้าแก่หลิว อิฐที่ท่านส่งมอบ ทำให้แต่ละชุดเหมือนกันได้หรือไม่ ทั้งสี ขนาด และความแข็ง ห้ามแตกต่างกัน เรือนในเมืองเหนือ ภายหน้าจะขายให้ขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์กับคหบดีร่ำรวย หากอิฐกระเบื้องไม่เสมอกัน คนอื่นเห็นเข้าก็จะคิดว่าเราเอาของด้อยคุณภาพมาปะปน"

เถ้าแก่หลิวตบอกตนกล่าวว่า "ใต้เท้าฉินโปรดวางใจ ตระกูลหลิวของข้าเผาอิฐมาสามสิบปี แม้แต่อิฐที่ใช้ในวังก็เคยส่งมาแล้ว นับประสาอะไรกับงานของสำนักจานซื่อ"

ฉินห่าวหรานมองเขาแวบหนึ่ง มิได้ต่อคำ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ

ในวงการค้า ผู้ใดเปิดปากก่อน ผู้นั้นย่อมเสียเปรียบ แน่นอนว่าเถ้าแก่หลิวทนนั่งต่อไม่ไหว เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ลดเสียงลงกล่าวว่า "ใต้เท้าฉิน วัสดุสำหรับงานนี้ ให้ตระกูลหลิวของเรารับเหมาทั้งหมดได้หรือไม่ เรื่องราคาต่อรองกันได้"