บทที่ 640 คืนทุน

ผู้คนยืนอยู่ในเรือน ต่างคลำดูตรงนั้นมองตรงนี้ พลางส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดสาย

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งสวมชุดยาวผ้าไหมยืนอยู่หน้าโถง เงยหน้ามองเสาใหญ่หนาทึบที่ทอดทะลุขึ้นไปถึงตัวเรือน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง กล่าวว่า "ไม้ท่อนใหญ่เนื้อแน่นแข็งแรงและมีความขรึมสงบนี่ กลับเป็นไม้การบูรชั้นเลิศ ข้าท่องเที่ยวมาครึ่งชีวิต เสาเรือนที่ใช้ไม้ทั้งท่อนเช่นนี้ แม้จวนขุนนางทั่วไปก็ยังพบเห็นได้ยากยิ่ง"

บัณฑิตอำเภอผู้สวมชุดยาวผ้าฝ้ายสีครามข้างกายกวาดตามองไปรอบด้าน พลางทอดถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม้ก็เป็นของชั้นดีหาได้ยากอยู่แล้ว ลองดูผนังสิ ล้วนใช้อิฐเขียวชั้นเลิศที่เผาอย่างประณีต หลังคาก็ปูด้วยกระเบื้องเขียวเนื้อหนาเรียบเสมอกันทั้งผืน คฤหาสน์ทั้งหลังเลือกใช้วัสดุอย่างพิถีพิถัน ผังเรือนโอ่อ่ากว้างขวาง ความสง่างามมิได้ด้อยกว่าจวนใหญ่ของตระกูลมีชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย"

ที่สำคัญกว่านั้น ผู้คนกลุ่มหนึ่งต่างยืนถกเถียงกันอื้ออึงต่อหน้าตรอกย่านการค้าและที่พักอาศัยซึ่งใหม่เอี่ยมเป็นระเบียบแห่งนี้ พูดถึงราคาบ้านและราคาที่ดินในเมืองหลวงที่พุ่งสูงอย่างบ้าคลั่งในหลายปีมานี้ ต่างพากันถอนใจด้วยความรู้สึกนานัปการ

พ่อค้าผู้มั่งคั่งคนหนึ่งซึ่งทำกิจการซื้อที่ดินในเมืองหลวงมานานส่ายศีรษะ พลางกล่าวอย่างจนปัญญาว่า "พวกเจ้าไม่ได้ซื้อที่ดินในเมืองหลวงตั้งแต่ก่อนหน้านี้น่ะสิ! เมื่อสิบปีก่อน เรือนสามชั้นลานที่เป็นระเบียบ ถูกต้องตามข้อกำหนด และตั้งอยู่ในทำเลชั้นดีภายในประตูฉงเหวิน ต่อให้คิดรวมทั้งหมดก็เพียงราวหนึ่งพันตำลึงเท่านั้น