บทที่ 642 ความอิจฉาตาร้อน

ฮ่องเต้เทียนเฟิ่งทอดพระเนตรพระราชโอรสอย่างแน่วนิ่ง แล้วตรัสถึงแก่นแท้แห่งวิถีของจักรพรรดิว่า

"วิถีของจักรพรรดิ อยู่ที่ควบคุมภาพรวม ตัดสินพระทัยเด็ดขาดโดยลำพัง การให้รางวัลและลงโทษต้องออกจากเบื้องบน พระคุณและพระเดชต้องรวมอยู่ที่เบื้องบน ให้คนทั่วหล้ารู้เพียงว่ามีกษัตริย์ มิรู้ว่ามีขุนนาง ขุนนางทั้งร้อยใช้ได้แต่สนิทชิดเชื้อเกินไปมิได้ อำนาจมอบได้แต่แบ่งมิได้ ในใจซ่อนอานุภาพดุจอสนีบาต ใบหน้ากลับอ่อนโยนดุจวสันตวายุ นี่คือหนทางแห่งการปกครองใต้หล้า"

"ส่วนวิถีของรัชทายาท อยู่ที่สุขุมซ่อนคม ระมัดระวังรักษาหน้าที่ของตน เบื้องบนจงนอบน้อมรับใช้กษัตริย์ เข้าใจพระราชหฤทัย เบื้องล่างจงผูกใจขุนนาง รวบรวมใจผู้คน ต้องแยกแยะความขัดแย้งระหว่างพรรคพวกในราชสำนักให้ชัดเจน วางตัวอยู่ตรงกลางเพื่อหมุนเวียนถ่วงดุล ขยันศึกษาราชกิจให้เข้าใจถ่องแท้ เชี่ยวชาญกฎหมายและความเป็นอยู่ของราษฎร ทั้งต้องไม่เผยความทะเยอทะยานเกินฐานะ และต้องไม่สูญเสียสง่าราศีของรัชทายาท สั่งสมชื่อเสียงอย่างมั่นคงทีละก้าว จึงจะสืบราชบัลลังก์ได้อย่างสงบ"

รัชทายาทได้ฟังแล้วก็รับสนองทันทีว่า "ลูกจดจำคำสั่งสอนของเสด็จพ่อไว้แล้ว ต่อไปในการกระทำ ลูกจะแยกแยะเรื่องส่วนรวมและเรื่องส่วนตน ลำดับก่อนหลังให้ชัดเจน รักษาหน้าที่ของรัชทายาทอย่างเคร่งครัด ไม่อาศัยพระเมตตาปล่อยตัวเหลวไหล ไม่ตัดสินใจโดยพลการเพียงลำพัง จะมีใจเคารพยำเกรงอยู่เสมอ กระทำทุกเรื่องอย่างรู้ขอบเขตแน่นอน ไม่ทำให้เสด็จพ่อต้องผิดหวังต่อการอบรมสั่งสอนอย่างตั้งพระทัย"

ฮ่องเต้เทียนเฟิ่งทรงพยักพระพักตร์เล็กน้อย สีพระพักตร์เผยความปลาบปลื้ม "ถอยไปเถิด เมื่อกลับตำหนักแล้ว จงจัดการกิจการตำหนักบูรพาให้เหมาะสม พบเรื่องใดต้องสืบสาวถึงรากเหง้า ทุกเรื่องต้องคิดให้รอบคอบถึงสามครั้งก่อนลงมือ ข้าจะคอยดูการกระทำของเจ้า หวังว่าเจ้าจะก้าวหน้าอย่างมั่นคง จนกลายเป็นรัชทายาทที่คู่ควรแก่การรับภารกิจใหญ่"