บทที่ 664 วางหมากลับ

วันที่สาม จูอิ้งเจินมาเยือนด้วยตนเอง

ในมือถือพัดจีบ เดินโยกเยกเข้ามาในที่ว่าการเมืองซุ่นเทียน ราวกับกำลังเดินเข้าสวนหลังเรือนของตนเอง

เมื่อพบฉินห่าวหราน เขาก็ไม่คารวะ นั่งลงบนเก้าอี้ ไขว่ห้าง แล้วเอ่ยปากตรง ๆ ว่า "ท่านผู้ว่าการฉิน ที่ดินหาดริมแม่น้ำนอกเมืองผืนนั้นเป็นทรัพย์สินของบรรพชนตระกูลจูของข้าโดยแท้ นับตั้งแต่รุ่นท่านปู่ของข้าซื้อมาจนถึงบัดนี้ ทั้งโฉนดที่ดิน ทะเบียนที่ดิน และทะเบียนราษฎรล้วนมีครบถ้วน หลักฐานในสัญญาชัดเจน

"ทางการต้องการขุดโคลนตะกอน ข้ามิได้ไม่ยินยอม เพียงแต่โคลนตะกอนเหล่านี้ ทางการต้องจ่ายเงินตามราคา หรือไม่ก็ทิ้งไว้ในที่นาของข้าทั้งหมดให้ข้าใช้ประโยชน์ ท่านผู้ว่าการเลือกเอาสักทางหนึ่ง ตระกูลจูจะไม่กล่าวเป็นอื่นเด็ดขาด"

ฉินห่าวหรานมองจูอิ้งเจินแวบหนึ่ง ก่อนโต้กลับไปตรง ๆ ว่า "คุณชายจู ที่ดินหาดริมแม่น้ำเป็นทรัพย์สินของทางการ กรรมสิทธิ์มิได้ตัดสินจากโฉนดที่ดินในมือเจ้า แต่อยู่ที่ทะเบียนราษฎรและทะเบียนที่ดินของราชสำนัก ที่ดินหลวงก็คือที่ดินหลวง นี่คือกฎหมาย หากตระกูลจูของเจ้าต้องการใช้ ก็ต้องยื่นขอเช่าจากทางการและชำระภาษี หากคิดยึดเป็นของตนเอง โฉนดที่ดินย่อมไม่มีประโยชน์ ต้องยึดทะเบียนของที่ว่าการเป็นหลัก"