บทที่ 167

"ฉัน... ตอนนี้สมองไม่แล่นแล้ว"

"อา ฉันก็เหมือนกัน ถึงขีดจำกัดจริง ๆ แล้วเนี่ย"

เสียงโอดครวญดังมาจากทั่วทุกสารทิศ

เมื่อมองนาฬิกาในโถงหลักก็พบว่าเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว

'ไหนดูซิ'