บทที่ 102 ทะยานขึ้นตามสายลม

"ซิวหยวนเอ๊ย เธอเก่งมาก ทำงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอให้ดีๆ วางใจได้ ความก้าวหน้าในอนาคตจะไม่ด้อยไปกว่าการไปอยู่สำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอแน่นอน" กู่ฟานเหลยมองหลี่ซิวหยวนแล้วเอ่ยพลางยิ้ม

คำพูดนี้เท่ากับเป็นคำมั่นสัญญาแล้ว หลี่ซิวหยวนรีบลุกขึ้นยืนกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าผู้บังคับบัญชาจะวาดแป้งจี่ใหญ่หรือไม่ก็ตาม แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะไปอยู่แล้ว ตอนนี้ผู้บังคับบัญชายังให้คำมั่นมาสักประโยค แค่นี้ก็ดีมากแล้ว

อีกทั้งสำหรับคนทั่วไป การมีผู้บังคับบัญชาให้คำมั่นเช่นนี้สักประโยค ก็ถือว่าเธอจดจำคุณไว้ในใจแล้ว นี่คือคำมั่นของรองนายอำเภอฝ่ายบริหาร ต่อจากนี้ขอเพียงประคับประคองความสัมพันธ์ไว้ให้ดี พออายุราวสามสิบ การเป็นข้าราชการระดับรองหัวหน้าฝ่ายอย่างเป็นทางการย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

ฝึกฝนต่ออีกสองปี พออายุราวสามสิบห้า ก็ได้เป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานแห่งใดแห่งหนึ่งในอำเภอ ซึ่งไม่รู้ว่าแซงหน้าคนไปมากเท่าไหร่แล้ว

"ขอบพระคุณครับผู้บังคับบัญชา ขอบพระคุณที่ท่านบ่มเพาะครับ"