บทที่ 118 ผมขอพูดสักสองคำ

วันที่สี่กรกฎาคม เช้าวันจันทร์ หลังจากหลี่ซิวหยวนตื่นตอนหกโมง เดิมทีตั้งใจจะออกไปออกกำลังกายสักหน่อย แต่กลับกลายเป็นว่าข้างนอกมีฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ท้องฟ้าก็มืดครึ้มอย่างหนัก

อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ช่วงร้อนจัดที่สุดของปีแล้ว ปริมาณน้ำฝนก็เริ่มเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน

หลี่ซิวหยวนล้มเลิกความคิดที่จะออกไปออกกำลังกาย แต่ก็ไม่ได้นอนต่อ กลับออกกำลังกายพื้นฐานง่ายๆ ในห้องแทน อย่างเช่นการย่อเข่าลุกขึ้นและการลุกนั่งเป็นต้น

เจ็ดโมงยี่สิบ หลี่ซิวหยวนกินอาหารเช้าเสร็จก็กางร่มออกจากบ้าน วันฝนตกแบบนี้ต้องเผื่อเวลาสักหน่อย และก็เป็นไปตามคาด พอถึงป้ายรถประจำทางก็มีคนรอขึ้นรถไม่น้อย เที่ยวแรกหลี่ซิวหยวนเบียดขึ้นไปไม่ได้เลย ต้องรอให้รถประจำทางเที่ยวที่สองมาถึง หลี่ซิวหยวนถึงจะเบียดขึ้นรถได้

อันที่จริงการเดินทางในอำเภอนั้น ซื้อรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าสักคันคือสิ่งที่เหมาะสมที่สุด แถมยังไม่ต้องเจอรถติดอะไรทำนองนั้นด้วย เพียงแต่หลี่ซิวหยวนเข้าทำงานได้สองเดือน เงินในมือก็ตึงมือเต็มที เก็บเหลือไม่ได้เลยสักนิด