บทที่ 120 แข่งขันกันอย่างยุติธรรม

ฟังคำตอบของหลี่ซิวหยวนแล้ว เหล่าจูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก อันที่จริงคำพูดประโยคนี้ของเขาเองก็ไม่ได้มีความหมายอื่นแอบแฝง แค่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ เท่านั้น เขาย่อมไม่มีทางคิดเลยว่าหลี่ซิวหยวนเริ่มเตรียมการรับการมาถึงของนายอำเภอคนใหม่ไว้ตั้งนานแล้ว

ยังไงเสียตอนนั้นเรื่องยังไม่ลงตัวเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงหลี่ซิวหยวน ต่อให้เป็นผู้บังคับบัญชาระดับเมืองก็ยังไม่รู้ว่าสุดท้ายจะเป็นใคร ตราบใดที่การประชุมคณะกรรมการประจำพรรคยังไม่ลงมติผ่าน ฝุ่นยังไม่ตกลงพื้น ทุกอย่างก็ยังมีตัวแปรได้ทั้งนั้น

หลังเลิกงานช่วงบ่าย ฝนก็ผ่านพ้นไปและฟ้าเปิด ขอบฟ้าสว่างขึ้นด้วยสายรุ้ง หลี่ซิวหยวนกลับถึงบ้านแล้วกินข้าวง่ายๆ ไปคำสองคำ ก็ถือไม้แบดมินตันเดินเล่นมาถึงโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอ สือจวิ้นครูพลศึกษารออยู่แล้ว

ออกกำลังกายไปหนึ่งชั่วโมง หลี่ซิวหยวนที่เหงื่อท่วมหัวถึงค่อยกลับบ้านไปพักผ่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นก็มาเรียนอีกครั้ง คราวนี้เป็นสือจวิ้นที่พาหลี่ซิวหยวนวิ่ง ปรับจังหวะการหายใจและอื่นๆ เรื่องการวิ่งนั้นง่ายมาก หากไม่ได้ลงแข่งอะไร บอกข้อควรระวังไปแล้ว ที่เหลือก็คือทำอย่างสม่ำเสมอต่อเนื่องเท่านั้น