บทที่ 122 จินกับเผิงกุมตราใหญ่

หลี่ซิวหยวนมีแผนในใจแล้ว ก็ไม่ได้ออกกำลังกายต่อโดยจงใจอีก ยังไงวันนี้ก็ครบปริมาณการออกกำลังกายปกติของตัวเองแล้ว จึงกลับบ้านไปตรงๆ เหมือนทุกครั้ง พอถึงตอนเย็น หลี่ซิวหยวนก็มาที่สนามกีฬาของโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอเพื่อเล่นแบดมินตันกับสือจวิ้น

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ทั้งสองก็นับว่าคุ้นเคยกันแล้ว หกคาบเรียนจบไปหมดแล้ว แต่สือจวิ้นเองก็เป็นคนที่ชื่นชอบแบดมินตัน พอดีกับที่หลี่ซิวหยวนก็ชอบเล่นแบดมินตันเช่นกัน นี่มันบังเอิญพอดีเลย เลยนัดกันมาเล่นแบดมินตันด้วยกัน

แน่นอนว่าหลี่ซิวหยวนคือฝ่ายที่ถูกถล่ม แต่ความก้าวหน้าของหลี่ซิวหยวนกลับมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"ฮ่าๆ ซิวหยวน นายก็แค่ไม่ได้เรียนตั้งแต่เนิ่นๆ เท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นแล้ว ไม่ต้องพูดถึงนักกีฬาอาชีพ แต่จะลงแข่งระดับสมัครเล่นก็ไม่มีปัญหาแน่นอน" สือจวิ้นเอ่ยกึ่งล้อเล่น

"อาจารย์สือ ผมแค่ทำได้ถึงครึ่งหนึ่งของฝีมือท่านเมื่อไหร่ก็อิ่มอกอิ่มใจแล้วครับ" หลี่ซิวหยวนเอ่ยอย่างถ่อมตัว