บทที่ 129 ขวางอนาคตข้า ไม่ร่วมฟ้าเดียวกัน

"ปั๋วหยางนี่ อย่าเกร็ง เดี๋ยวไปถึงที่ท่านนายอำเภอหยุนก็แสดงออกให้ดี คว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ" ผังจื้อเฟิงเอ่ย เขาไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นคนแนะนำหลี่ปั๋วหยาง

ไม่มีเหตุผลอื่น คนที่ไปห้องทำงานของหยุนเยี่ยนชางมีมากเกินไป หากไปแค่หนึ่งสองคน เขาพูดสักหน่อยก็ยังเก็บบุญคุณไว้ได้ แต่คนมากขนาดนี้แล้ว เขาพูดไปก็ต้องมีคนเชื่อด้วยสิ มีแต่จะทำให้คนหัวเราะเยาะเปล่าๆ

สู้พูดสั้นๆ สักสองคำแบบนี้ยังดีกว่า อีกฝ่ายก็ยังจดจำไว้ในใจได้

"ขอบคุณท่านผู้อำนวยการผังครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่..."

ห้านาทีต่อมา หลี่ปั๋วหยางก็ออกมาจากห้องทำงานของหยุนเยี่ยนชาง เขาทบทวนดูสักหน่อย ตัวเองอาจจะแสดงออกอย่างตึงเครียดไปบ้าง แต่ท่านนายอำเภอหยุนใจดีอ่อนโยนมากทีเดียว ไม่วางท่าอะไรเลย เข้าถึงง่าย