บทที่ 141 อันตรายเกินไป น่ากลัวเกินไป

"ไม่ต้องหรอก ให้พวกเขาไปก่อนเถอะ เดี๋ยวเลิกงานพวกเราออกเดินทางไปเองก็ได้" หยุนเยี่ยนชางโบกมือเอ่ย หลี่ซิวหยวนพยักหน้า หันตัวกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองแล้วโทรไปบอกรองผู้อำนวยการเส้าสักหน่อย

พอถึงเวลาเลิกงานช่วงบ่าย หลี่ซิวหยวนก็โทรหาเฉินกุ้ยเกินก่อน ให้เฉินกุ้ยเกินขับรถมาที่ข้างล่างอาคารสำนักงาน จากนั้นจึงไปเตือนหยุนเยี่ยนชางว่าถึงเวลาออกเดินทางแล้ว

หยุนเยี่ยนชางเก็บข้าวของแล้วออกมาพร้อมหลี่ซิวหยวน หลี่ซิวหยวนเดินตามหลังผู้บังคับบัญชามุ่งหน้าลงไปข้างล่าง พอถึงข้างล่างแล้ว หลี่ซิวหยวนก็เร่งฝีเท้าขึ้นไปข้างหน้าสองก้าว มือหนึ่งเปิดประตูรถ อีกมือหนึ่งวางบนขอบประตูรถ

หยุนเยี่ยนชางยิ้มแล้วชำเลืองมองหลี่ซิวหยวนหนึ่งที ไม่นึกเลยว่าเจ้าหนุ่มที่เพิ่งเข้าทำงานอย่างหลี่ซิวหยวนจะรู้จักท่าไม้นี้ด้วย เดิมทีให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ของหลี่ซิวหยวน ไม่นึกเลยว่าในด้านการวางตัวและมารยาททางสังคม หลี่ซิวหยวนก็ยังมอบความประหลาดใจให้ตัวเองด้วย

หลี่ซิวหยวนรอให้หยุนเยี่ยนชางขึ้นรถแล้วก็จะปิดประตูรถเพื่อไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ เบาะหลังนี้เป็นที่นั่งของผู้บังคับบัญชา หากไม่มีคำสั่งเป็นพิเศษ ที่นั่งของเลขานุการก็คือที่นั่งข้างคนขับ