บทที่ 178 พรุ่งนี้เจอกัน

"ซิวหยวนนี่ เอาอย่างนี้ เธอวิ่งไปข้างหน้าเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน" ผังจื้อเฟิงหายใจหอบถี่เป็นคำโต เมื่อครู่สีหน้าก็เขียวคล้ำไปบ้างแล้ว

หลี่ซิวหยวนจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะปล่อยเขาไป จึงเอ่ยด้วยสีหน้าห่วงใยเต็มใบหน้า "ท่านผู้อำนวยการ แบบนั้นจะได้อย่างไรครับ มาสิ ผมประคองท่านวิ่ง..."

เวลาที่คนทำเรื่องชั่ว มักไม่รู้สึกว่ายุ่งยาก ไม่รู้สึกว่าเหนื่อย การที่หลี่ซิวหยวนประคองผังจื้อเฟิงวิ่งนั้นย่อมเหนื่อยกว่าวิ่งเองมาก แต่กลับมีแรงฮึดเต็มเปี่ยม พูดอย่างไรก็ไม่ยอมทิ้งผังจื้อเฟิง

วิ่งไปทั้งเช้าหนึ่ง ผังจื้อเฟิงรู้สึกว่าสมองมึนงงไปหมด ทั้งคนรู้สึกเหมือนหายใจออกมากกว่าหายใจเข้า

แต่ตอนจบ หลี่ซิวหยวนกลับชมผังจื้อเฟิงอย่างหนัก