บทที่ 200 พบกันโดยบังเอิญ

ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องส่วนตัวของภัตตาคารหวงหยวน สายตาทั้งหมดก็รวมศูนย์อยู่ที่หลินจิ้งหย่าและเหลยหยาง สีหน้าของเหลยหยางเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง เขาไม่นึกเลยว่าเพราะเรื่องของหลินจิ้งหย่า จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาวะอยู่ก็ยากถอยก็ยากไปด้วย

หลี่ซิวหยวนเพียงเอ่ยประโยคเดียวว่า "แออัดเกินไป" เถียนเหว่ยกับเจิ้งจื้อหงก็เข้าใจความหมายของหลี่ซิวหยวนแล้ว จะไล่หลินจิ้งหย่าไป

สายตาของเหลยหยางมองไปทางคนอื่น ว่านซินซิน สิงเหว่ยเทา จางหย่ง...

สายตาของว่านซินซินออกจะขบขันอยู่บ้าง สายตาของสิงเหว่ยเทาแฝงความไม่พอใจ ส่วนจางหย่งยิ่งบ่นตั้งแต่ตอนที่หลี่ซิวหยวนยังไม่มาถึงว่าตัวเองพาหลินจิ้งหย่ามาด้วย

วงข้าวที่ดีๆ อยู่แท้ๆ ก็เพราะตัวเองพาคนมาเกินคนหนึ่ง สุดท้ายกลายเป็นว่าเริ่มต้นมาก็ไม่ราบรื่นเสียแล้ว