บทที่ 223 แค่คำพูดคำเดียว

ที่โต๊ะอาหาร คนในบ้านหลายคนนั่งลง หลี่เจี้ยนกั๋วกับจางชิวเหอสองสามีภรรยาไม่ได้เอ่ยอะไร พวกเขาไม่อยากกดดันลูกชาย ลูกชายเพิ่งเริ่มทำงาน ขนาดลูกสาวกับลูกเขยหาคนแล้วยังไม่สำเร็จ เรื่องนี้ย่อมจัดการยาก

พวกเขาจึงไม่อยากให้เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ไปกระทบอนาคตของลูกชาย อีกทั้งลูกสาวกับลูกเขยก็พูดชัดเจนแล้วว่าทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็ไม่ทำ

ส่วนจางหมิงเซวียน เจ้าตัวเล็กผู้เป็นเจ้าของเรื่องนี้ ได้แต่มองกับข้าวเต็มโต๊ะจนน้ำลายสอ สายตาจับจ้องไปที่น้ำหวานสีเหลืองอร่ามในแก้วเป็นพิเศษ เลียริมฝีปากไปมา ส่วนเรื่องจะได้เรียนหรือไม่ได้เรียน จะเรียนที่ไหน เรียนโรงเรียนอะไร นั่นเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ต้องห่วง

ส่วนสายตาที่เหลือล้วนจับจ้องอยู่ที่หลี่ซิวหย่วน หลี่ซิวหย่วนยิ้มแล้วเอ่ย "พี่ พี่เขย เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ผมจะหาคนถามให้แล้วกันครับ"

"ได้ ขอบใจนะซิวหย่วน" จางจื้อห่าวได้ยินก็รีบเอ่ยขึ้น