บทที่ 239 ปิดตายทั้งสองทาง ตายทั้งสองทาง

"เรื่องนี้ยังไงผมก็อายุมากแล้ว แต่ก่อนก็ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย งานก็หนัก ใจอยากแต่แรงไม่ถึงแล้ว..." ผังจื้อเฟิงตัดสินใจอาศัยโอกาสนี้เลิกไปเสียเลย พูดให้ชัดไปเลย

จะไปให้หลี่ซิวหย่วนทรมานตัวเองหรือ หากยังวิ่งและตีแบดมินตันต่อไป คาดว่าใช้เวลาไม่นานตัวเองก็ต้องเข้าโรงพยาบาลอีก และหากเข้าโรงพยาบาลสองครั้งในเวลาสั้น ๆ ก็ไม่ต้องพูดถึงว่าแพทย์เจ้าของไข้จะรับรองให้

ต่อให้หาผู้เชี่ยวชาญจากระดับเมืองหรือกระทั่งระดับมณฑลมารับรองให้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ผู้บริหารย่อมสงสัยในร่างกายของตัวเองว่ายังรับผิดชอบงานนี้ไหวหรือไม่

หลี่ซิวหย่วนได้ยินก็ทำหน้าไม่เข้าใจ "การออกกำลังกายเป็นผลดีต่อร่างกายไม่ใช่หรือครับ ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้"

หลี่ซิวหย่วนเอ่ยพลางหันไปมองแพทย์เจ้าของไข้ แพทย์เจ้าของไข้จึงรีบอธิบายให้ว่า "เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ การออกกำลังกายเป็นผลดีต่อร่างกายก็จริง แต่ก็ขึ้นกับตัวบุคคลและสถานการณ์ด้วย