บทที่ 257 คนต่ำช้าที่รู้จักสำนึกบุญคุณ

"พี่หลี่ ผมไม่มีโอกาสเลยแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ หรือ" หวังจื้อเทามองหลี่ปั๋วหยางด้วยความขมขื่น

หลี่ปั๋วหยางส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "จื้อเทา นายทำงานมาได้ไม่นาน ฝึกฝนอีกสักสองปีเถอะ อย่าใจร้อน วางรากฐานให้ดีก่อน ข้างหน้าถึงจะเดินได้มั่นคงขึ้นหน่อย ทัศนคติต้องปรับให้ดีด้วย"

"ผม..." หวังจื้อเทายังอยากพูดอะไรอีก ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากทางเดินข้างนอก

ประตูห้องประชุมของสำนักงานรัฐบาลถูกผลักออก บรรดาผู้บริหารกลุ่มหนึ่งเดินออกมาพลางคุยกันไปด้วย

จากเสียงสนทนาที่ดังมาจากข้างนอก ก็ไม่ยากที่จะฟังออกว่าการประชุมคณะผู้บริหารของสำนักงานรัฐบาลอำเภอจบลงแล้ว