บทที่ 283 เขาให้แล้วต้องเอาหรือ

"ซินซิน นี่..." จางตงเหมยมองแบงก์ร้อยในมือตัวเอง สีหน้าหวาดหวั่นอยู่บ้าง เธอก็ไม่โง่ สิงเหว่ยเทาวางค่าข้าวทิ้งไว้แล้ว ยังจะช่วยพวกเขาได้อีกหรือ

ว่านซินซินชำเลืองมองอากับอาสะใภ้แวบหนึ่ง หลายปีมานี้ ทางน้าชายกับญาติทางฝ่ายพ่อไม่ได้ไปมาหาสู่กันเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่เคยช่วยเรื่องอะไรทั้งสิ้น ตอนแรกเธอยังรู้สึกว่าน้าชายอาจมีความเห็นในทางลบต่อครอบครัวอากับอาสะใภ้เพราะเรื่องของพ่อแม่หรือเปล่า

ผลปรากฏว่าตอนนี้เมื่อมองดูแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่ช่วย แต่เป็นเพราะอากับอาสะใภ้พยุงขึ้นไม่ไหวต่างหาก

"อาสะใภ้ อาเก็บเงินไว้เถอะ มื้อกลางวันนี้น่าจะพอแล้ว ถ้าไม่พอ ที่เหลือหนูจะเติมให้" ว่านซินซินพูดด้วยความโกรธในใจอยู่ด้วย เดิมทีตัวเองหวังดีอยากช่วย ผลปรากฏว่าตอนนี้ทำให้ตัวเองไม่เป็นคนทั้งขึ้นทั้งล่อง

บางคนนี่ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความฉลาดทางอารมณ์อยู่เลยจริง ๆ ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ยังทำพังได้ มิน่าล่ะไปทำเรื่องขั้นตอนที่ตำบลถึงไม่ผ่าน