บทที่ 290 แพ้ให้มีศักดิ์ศรีสักหน่อย

หลายคนรู้สึกว่าสุดท้ายหยุนเยี่ยนชางอาจต้องออกหน้า ไม่อย่างนั้นหลี่ซิวหย่วนซึ่งเป็นเลขานุการคนหนึ่ง จะทานรองนายอำเภอคนหนึ่งได้อย่างไร

อีกทั้งเมื่อเผชิญกับคนรุ่นเก๋าอย่างหลิวฝูเซิง ต่อให้หยุนเยี่ยนชางออกหน้า บางครั้งสหายรุ่นเก่าที่ใกล้เกษียณแบบนี้ไม่ให้หน้านายอำเภอ คุณก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน

คนไม่น้อยต่างรอดูเรื่องขบขัน สมน้ำหน้ากันอยู่

ที่จริงเรื่องนี้ก็ปกติมาก หลี่ซิวหย่วนผงาดขึ้นมาเร็วเกินไป คนอื่นที่เหมือนหลี่ซิวหย่วน คือทำงานมาครึ่งปีกว่านั้น ยังคงเป็นคนไร้ตัวตนในหน่วยงาน ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกวันต้องไปหน่วยงานแต่เช้าเพื่อทำความสะอาด ชงชารินน้ำให้ผู้บริหาร

แต่ก็ยังอยู่ในขั้นเรียนรู้อยู่ดี